مرحوم علامه مجلسى در بحار مى فرمايند: ثم التفت الحسين (ع) عن يمينه، فلم يراحدا من الرجال و التفت عن يساره فلم يراحدا يعنى چون در سرزمين غم بار و پربلاء كربلاء تمام ياران و برادران و خويشان امام (ع) شهيد شدند آن حضرت غريبانه نگاهى به دست راست كرد كسى را نديد. سپس نگاهى به جانب چپ نمود احدى را مشاهده نكرد سر به سوى آسمان بلند كرد و با پروردگار به مناجات پرداخت. برخى از ارباب مقاتل نوشته اند كه حضرت سجاد (ع) در اينحال چشمش به پدر افتاد ديد واله و حيران سر به آسمان كرده از سوز دل آهى كشيد از جا برخاست شمشيرى از گوشه خيمه برداشت با حال ضعف و ناتوانى به حدى كه

سیدبن طاووس در کتاب «اقبال الاعمال» می نویسد: «شب عاشورا شبی است که مولایمان امام حسین (ع) واصحاب او، آن را با انجام نماز و خواندن دعا احیاء کردند؛ درحالی که مسلمانانِ زندیق (!) آنان را احاطه کرده و دور آن ها را فراگرفته بودند تا خون آنان را بریزند و نفوس عظیم آنان را بگیرند و حرمت آنان را هتک کنند و زنان مصون و محجّبه ی آنان را به اسیری ببرند. بنابراین، برای هرکس که این شب را درک می کند، سزاوار است که با شخصیت های باقی مانده از اهل دو آیه ی «مباهله» و «تطهیر» درمقام بزرگ آن بزرگواران با آنان هم دردی نماید همراه با خداوند (جل جلاله) و رسول او (ص) بر دشمنا